Christianne van der Wal-Zeggelink

Zo’n tien jaar geleden werd ik lid van de VVD. Ik wilde gewoon de club steunen en dat kon ik doen door lid te worden. Ik had op dat moment niet het idee om politiek actief te worden.  Naar aanleiding van mijn lidmaatschap werd ik opgebeld om kennis te maken. Ik woonde een algemene leden vergadering (ALV) bij en had meteen een prettige klik. In eerste instantie ging ik in het bestuur en van 2008-2010 ging ik meedraaien met fractie. In die tijd was Gonny Otter nog fractievoorzitter en ik kreeg binnen de fractie enorm veel ruimte.

In 2010 stond ik op de derde plaats op de lijst en werd gemeenteraadslid. Bij de verkiezingen daarop, in 2014, werd ik voor het eerst lijsttrekker en wethouders kandidaat en voor de gemeenteraadsverkiezingen van 2018 ben ik opnieuw als lijsttrekker gekozen.  Ik vind wethouder de leukste functie die er is – tot nu toe. Als openbaar bestuur (burgemeester en wethouders) is het balanceren tussen wat de stad wil en wat de gemeenteraad wil. Uiteindelijk is de gemeenteraad de baas. Ik weeg continue belangen af, het is steeds overleggen, compromissen sluiten, verbinden, samenwerken. Het is altijd zoeken naar een meerderheid.  Als je tegenover elkaar staat krijg je niet de beste oplossing. Honderd procent je zin krijgen werkt in de politiek niet, soms moet je meer of minder water bij de wijn doen. En je moet je verlies kunnen nemen.  Uiteindelijk vind ik het mooi om tot een keuze te komen. Mijn uitgangspunt is wat het beste is voor de stad. Dat betekent dat je niet altijd vrienden maakt, want je moet vaak een partij teleurstellen, dat is niet altijd leuk. Ik doe daarom altijd mijn best om uit te leggen waaróm ik deze keuze gemaakt heb en wat mijn argumenten zijn. Als wethouder moet je altijd de effecten van je keuzes aan iedereen kunnen uitleggen. Ik merk dat het motiveren van mijn beweegredenen wordt gewaardeerd.  

Wat voor mij een speerpunt is in ons verkiezingsprogramma is toch de koopzondag. Ik vind het heel erg voor ondernemers in Harderwijk dat ze niet zelf mogen beslissen wanneer ze hun brood willen verdienen, terwijl dat in andere gemeenten wel kan. De samenleving accepteert het ook niet meer. Het is hoogste tijd dat we onze ondernemers op dit vlak tegemoet komen. 

Ik kom uit een vrolijk gezin, we hadden vaak discussies, ook op politiek vlak. Daarbij wil ik graag opmerken dat het hebben van een mening is iets anders dan politiek bedrijven. Mijn vader is een echte liberaal, hij is ook politiek geïnteresseerd. Mijn moeder komt meer uit de progressieve hoek. Ondanks dat mijn moeder in een rolstoel zat, heeft ze altijd gewerkt. Zij zei: “Ik ben niet mijn rolstoel, ik ben Els en ik kan heel veel.” Haar positieve houding leerde me de kracht van het individu te zien en de betekenis van gelijkwaardigheid in de waarste zin van het woord. De VVD is de enige partij die gelooft in wat mensen wél kunnen. Door andere partijen werd mijn moeder beschouwd als een kwetsbare doelgroep, in plaats van als iemand die met een beetje ondersteuning en voorzieningen heel veel zelf kan. Voor mij is het belangrijk dat we mensen zelf laten aangeven wat ze nodig hebben, want mensen zijn tot veel meer in staat dan vaak gedacht wordt. En ja, natuurlijk moet er een sociaal vangnet zijn voor degenen die het echt niet zelf kunnen. 

In 2004 zijn we vanuit Castricum naar hier verhuisd; in eerste instantie kozen we voor Harderwijk, het werd uiteindelijk Hierden. Waarom? Omdat we de omgeving heel mooi vonden, er is ruimte, je zit vlakbij bos en water en Harderwijk en Hierden zijn heel gezellig. Vaak krijg ik vragen van journalisten over hoe ik het allemaal doe, als moeder van vier kinderen (6-15 jaar). Ik vind dat een vervelende benadering: dan vraag ik altijd terug, “Als ik geen moeder, maar een vader was, zou je me dan ook die vraag stellen?” Ik ben absoluut geen feministe, ik ben een liberaal. Vrouwen moeten de keuze maken die voor hen goed voelt. Ik vind mijn werk geweldig, daarin kan ik iets voor anderen en voor de stad betekenen – alleen ik kan deze baan niet parttime doen. Thuis hebben we het goed geregeld, er is altijd iemand voor de kinderen. Tegen vrouwen die ook willen werken, zou ik willen zeggen: regel het. Waar een wil is, is meestal ook een weg. Maar nogmaals, het is wat iedere vrouw zelf wil. 

Op zaterdag vind ik het heerlijk om mijn kinderen af en toe aan te moedigen op het sportveld. Als ik thuis ben is er echt quality time. Zelf sporten komt er helaas niet meer van in groepsverband, maar ik heb een spinning bike en af en toe zet ik een serie op en ga lekker fietsen. En als het mooi weer is en ik heb geen afspraken buiten het gemeentehuis, dan ga ik op de fiets naar mijn werk.  Ik let erop dat ik gezond leef, ik zorg voor voeding die goed is voor mijn lijf en zorg voor voldoende slaap – anders houdt je dit werk niet vol. ’s Ochtends maak ik voor mezelf groentesap en thuis koken we alles vers, niets komt uit pakjes en zakjes. Maarreh… het leven moet ook gevierd worden, dus als ik ’s avonds ergens ben en er komt een schaal met bitterballen langs, dan neem ik er een!

In mijn vrije tijd vind ik het heerlijk om thuis aan te rommelen met de kinderen en natuurlijk ook mijn man. Verder gaan we graag met z’n allen naar thuiswedstrijden van PEC Zwolle, daar hebben we eigen stoelen. En ik vind het heerlijk om met het hele gezin in onze camper rond te reizen. Het liefste naar de zon, want met z’n zessen in een camper is gewoon heel krap.