Bert van Bijsteren

Op mijn 18e werd ik al lid van de VVD. Ruim tien jaar later kochten mijn vrouw en ik ons eerste huis. Dat was een hoop geld. Ik ben opgevoed met het idee om geen schulden te hebben en ik had slapeloze nachten van de financiële verplichting. Om meer ruimte te krijgen voor het aflossen van de hypotheek zei ik alle abonnementen op. Ook het lidmaatschap van de VVD moest eraan geloven. Dat laatste heeft nooit goed gevoeld en in 2002 werd ik opnieuw lid. Kort daarna werd ik benaderd door bestuursleden van de Harderwijkse VVD. Je weet hoe dat gaat, heb je een uurtje in de week over? Kom erbij! Dat deed ik en ik kwam als secretaris terecht in het bestuur.

Al snel kwam ik op de kandidatenlijst en in 2006 werd ik voor het eerst Raadslid. Destijds kregen we op vrijdagmiddag alle stukken thuis aangeleverd in dikke enveloppen en ik zat tot diep in de nacht en in het weekend alles te lezen. Ik deed mijn best om overal zoveel mogelijk van te weten en vooral overal iets van te vinden, zodat ik met kennis van zaken kon zeggen wat de VVD ervan vond. Met andere woorden: ik had het vreselijk naar mijn zin. Ik had veel bestuurswerk gedaan, maar er was niet eerder iets dat me zoveel voldoening gaf. Het verschil met andere nevenactiviteiten was dat ik meer kon doen, meer invloed kon uitoefenen in overtreffende trap, ik kon als raadslid meehelpen om “mijn” Harderwijk op te duwen.

 Mijn vader was nauw bij de politiek betrokken, hij was ook actief voor de VVD en kon er bevlogen over vertellen. Hij beschouwde het als zijn verantwoordelijkheid om zich, naast zijn heel drukke baan, ook maatschappelijk in te zetten. Ik heb dat heel sterk van hem meegekregen. Wij waren het met elkaar eens dat het liberalisme de meest sociale stroming is. Wat is er nou mooier dan mensen helpen in hun kracht te komen, zich te ontplooien, om uiteindelijk met z’n allen vooruit te gaan? Ik vind dat je je als individu móet ontplooien – natuurlijk binnen de talenten en mogelijkheden die je hebt.

 Mijn familie en schoonfamilie woont al vele generaties in Harderwijk. Ik zou nergens anders willen wonen en trouwens, ik krijg mijn vrouw niet mee.  Wellicht is Harderwijk niet de aller enerverendste stad, maar ik voel me hier thuis.  

Toch ben ik ook verknocht aan Amsterdam, daar werk ik al zo’n dertig jaar als politie-inspecteur. Of diender, dat vind ik een mooi woord: het geeft weer dat je dienstbaar bent aan de gemeenschap.  Mijn werkplek is hartje centrum, echt downtown Amsterdam, dé plaats waar het gebeurt. Ondanks mijn inmiddels respectabele aantal dienstjaren loop ik nog altijd voorop als het nodig is. Dat zijn de momenten waarop je er moet zijn en je volle verantwoordelijkheid hoort te nemen, dán heb je de kans om te doen wat je moet doen. In het algemeen heb ik weinig waardering voor mensen die duiken als het moeilijk wordt. Als je je niet kunt waarmaken en niet je meerwaarde kan bewijzen, dan moet je een andere klus gaan doen.

 Voor mij is het heel belangrijk om iedereen in z’n waarde te laten. Mensen zijn gelijkwaardig, niemand is meer of minder waard dan een ander. Ik zie in mijn werk dat mensen op een verschrikkelijke manier in de fout kunnen gaan. En daar vreselijke spijt van kunnen hebben. Wat mij nog steeds raakt is huiselijk geweld. Hoe kan het toch dat daders de mensen waar ze meestal veel om geven, zelfs van houden, lichamelijk of geestelijk zoveel geweld aan doen? Onbegrijpelijk. En toch, ondanks het in de fout gaan, blijven het wel mensen. Dat, vind ik, moet het uitgangspunt zijn.

 Ons VVD-verkiezingsprogramma vind ik uitgesproken liberaal met veel ambitie. Echt goed voor Harderwijk, Hierden en dus ook voor de regio. Wat mij zelf erg aanspreekt is de stevige veiligheidsparagraaf en in het bijzonder de speciale aandacht voor ouderen. De VVD wil onder andere een vuist maken tegen ouderenmishandeling, financieel misbruik en eenzaamheid.

 Niet eens zo lang geleden sprak ik een oudere mevrouw uit Harderwijk. Ik kende haar van vroeger: een echte dame. Ze vertelde dat ze dagen, soms wel een week, geen andere mensen spreekt dan de kassière. Haar deurbel gaat niet, de telefoon rinkelt niet en de kring van familie en kennissen is zo goed als verdwenen. Er zijn dagen dat ze zich niet eens meer omkleedt, want voor wie zou ze dat doen? Haar verhaal snijdt me door mijn hart, ik vind dat diep schrijnend. Voor mij is contact met anderen een eerste levensbehoefte, bijna als zuurstof! Het leed van eenzaamheid is onvoorstelbaar. En het is niet nodig!

 Naast mijn politieke rol, mijn werk en ook als afgevaardigde van de ledenraad van de ANBO en als voorzitter van de Stichting Thuishuis Harderwijk doe ik mijn best om een bijdrage te leveren aan de strijd tegen eenzaamheid. Ik maak me hard om eenzaamheid terug te dringen, er is heel veel werk te doen!

06-23460730