Trüdy Derks

 Op mijn 15e werd ik bezorger van een landelijke ochtendkrant. Ik kreeg iedere morgen het aantal kranten dat mijn wijk groot was, plus één. Als ik het goed deed en er was geen krant kletsnat geworden of gescheurd waardoor ik de reservekrant moest aanspreken, dan was die aan het einde van mijn bezorgronde voor mezelf. Vanaf dat moment volgde ik het nieuws en natuurlijk ook de politiek. Er ging een wereld voor me open.

 

Mijn moeder, oma en overgrootoma hadden alle drie een universitaire opleiding en werkten fulltime: mijn overgrootoma als docente Frans en Engels en mijn oma en mijn moeder als arts. In onze familie was het volstrekt normaal dat je je talenten maximaal ontplooide. Sterker nog, er werd simpelweg van je verlangd dat je presteerde. Volgens het wereldbeeld dat ik van thuis meekreeg zijn vrouwen autonoom, ze pakken hun kansen en houden hun eigen broek op. Ik zie die onafhankelijkheid als een vorm van vrijheid. 

 

Begin dit jaar ben ik lid geworden van de VVD, omdat ik me actief wil inzetten voor de dingen waar ik in geloof bij de “club” waar ik in geloof. Wat voor dingen? Nou, bij voorbeeld: werk moet lonen. Het is verschrikkelijk irritant als je meer uren kunt gaan werken, maar dat je áls je dat doet er per saldo minder geld aan over houdt, omdat bepaalde toeslagen geheel vervallen.
Ook zou ik minder en lagere belastingen heel fijn vinden en het is belangrijk dat er zuinig en zinnig met belastinggeld omgegaan wordt. Iedere euro is namelijk verdiend door hardwerkende belastingbetalers. Ik vind het goed dat de VVD hecht aan een stevige begrotingsdiscipline.

Om nog even de knuppel in het hoenderhok te gooien: ik vind asielbeleid een punt van aandacht. Ja, iedereen, waar ter wereld ook, heeft recht op veiligheid en op een menswaardig bestaan. Het is echter geen oplossing als iedereen onze kant op komt en wij voor hen gaan zorgen. Het is met de beste wil van de wereld onmogelijk dat wij hun thuis en hun cultuur vervangen. De beste kansen op een goed leven, hebben vluchtelingen in hun thuisland, daar wordt hun eigen taal gesproken, daar hebben ze familie en sociale contacten. Bovendien is er dringend behoefte aan wederopbouw. Zo lang mensen het gevoel hebben dat ze hier terecht kunnen, houden we (onbedoeld) het systeem dat in stand waarbij mensensmokkelaars kapitalen verdienen door vluchtelingen een gevaarlijke overtocht te bieden. Ik wil dat dat zo snel mogelijk stopt.

 


In het verkiezingsprogramma staan veel punten waar ik oprecht blij van word. Ook in Harderwijk zijn het lastige tijden voor winkeliers, daarom moet het voor onze inwoners zo makkelijk mogelijk zijn om lokaal hun geld uit te geven. Dus: gratis parkeren. Het is namelijk stomvervelend als met iedere minuut die je langer in de binnenstad blijft je parkeertarief verder oploopt. Daarnaast zou het geweldig zijn als Harderwijk eindelijk een intercitystop krijgt. Harderwijk is de grootste stad tussen Amersfoort en Zwolle en op dit traject stappen ’s morgens en ’s avonds de meeste mensen in Harderwijk in en uit. Zeker nu het station is verbouwd en de perrons zijn verlengd zie ik geen reden voor verder uitstel, daarom wil ik erop blijven hameren dat dit eindelijk voor elkaar komt. En een supermooi punt dat ik absoluut wil noemen: een Linnaeuspad. Zoals er een Pieterpad en een Klompenpad is, moet Harderwijk een Linnaeuspad krijgen dat langs bijzondere bomen, de mooiste plekken langs onze randmeren, bossen, heide en zandverstuiving voert van zo’n 50 kilometer lengte. Je kunt het wandelen, je kunt het fietsen, je kunt er hardlopen en je kunt vooral eindeloos genieten van de prachtige natuur die Harderwijk en Hierden biedt.

 

Veel mensen kennen mij “van de schoenen”. Mijn vader heeft een schoenenwinkel in de Donkerstraat, daar heb ik met veel plezier 14 jaar gewerkt. Nu heb ik samen met een compagnon een eigen bedrijf: ook in schoenen, daar weet ik veel van en schoenen blijven een prachtig product.

 

Ik ben opgegroeid in Stadsweiden, heb zo’n tien jaar in de binnenstad gewoond en ik woon nu alweer bijna tien jaar in een ander deel van Stadsweiden. Mijn huis staat op zo’n 50 meter afstand van het water en iedere ochtend als ik langs de rietkraag mijn hond uitlaat geniet ik ervan hoe mooi het hier is.

 

Wat ik in mijn vrije tijd doe? Ik houd van lezen, ik schrijf graag en ik vind het mooi om gesprekken te voeren met bekenden of volslagen vreemden over wat hen bezighoudt, wat hen raakt, wat ze vinden dat anders moet. Ik vind het boeiend om erachter te komen hoe mensen naar dingen kijken, wat ze ervan vinden, wat hen drijft, waarom ze dingen op een bepaalde manier zien. Vragen stellen, samenvatten en doorvragen, daar haal ik echt energie uit. Aan campagneactiviteiten waarbij ik in gesprek kan gaan met inwoners en van hen hoor wat ze graag voor Harderwijk willen en waarom, doe ik dan ook graag mee. Natuurlijk kunnen we niet beloven dat we dingen “gaan regelen”. Wel dat we ons uiterste best doen om zaken die we kunnen verbeteren, ook daadwerkelijk te verbeteren, want ons uiteindelijke doel is een mooi en veilig Harderwijk waar het goed wonen, werken en winkelen is.